A

A

Siostry Antonianki
Obok Sióstr Bernardynek jedynym żeńskim zgromadzeniem zakonnym związanym z Bernardynami są Siostry Antonianki. Współzałożycielem tej wspólnoty był bł. Anastazy Pankiewicz, jeden z świętych naszej Prowincji.

Początki Zgromadzenia Sióstr Antonianek od Chrystusa Króla pozostają w ścisłym związku z łódzką działalnością duszpasterską kapłana naszej bernardyńskiej prowincji, błogosławionego o. Anastazego Pankiewicza. Urodził się on w 1882 r. w Nagórzanach koło Sanoka. W 1900 r. wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych; święcenia kapłańskie przyjął w 1906 r. Pełnił różne obowiązki: magistra nowicjatu, katechety, przełożonego klasztoru w Krakowie, rekolekcjonisty i misjonarza.

W roku 1930 o. Anastazy kupił w Łodzi, w dzielnicy Doły parcelę pod budowę kościoła i szkoły. Już w 1932 erygowano tutaj dom zakonny, a budowę gmachu szkoły ukończono w 1937 r. Mieściło się w nim tzw. Kolegium Serafickie - czyli męskie prywatne gimnazjum ogólnokształcące. Szkoła miała służyć przede wszystkim ubogim chłopcom z rodzin katolickich, choć przyjmowano także uczniów wyznania protestanckiego. W 1939 r. uczyło się w niej ok, 200 chłopców.

Założyciel, świadomy wielkiej roli zakonów: ich pracy apostolskiej i świadectwa życia, chciał także przy swoim klasztorze i szkole mieć siostry zakonne. W tym czasie przyjechały z Włocławka do Łodzi: Józefa Galczak, Waleria Bakalarska i Władysława Bartkowiak, które odeszły ze Zgromadzenia Sióstr Wspólnej Pracy. Ojciec znał je wcześniej i dlatego zaproponował współpracę. Umożliwił im nabycie domu przy ul. Mariańskiej 3 oraz ukierunkował działalność społeczno - charytatywną. Siostry miały pracować w zakrystii kościoła i opiekować się najuboższymi uczniami. Dla chłopców spoza Łodzi planowana była bursa, którą miały prowadzić siostry. Miały one także pomagać w prowadzeniu III Zakonu św. Franciszka i nieść pomoc biednym, wielodzietnym rodzinom i sierotom. Siostry założyły mały sierociniec i w miarę swoich możliwości pomagały rodzinom cierpiącym niedostatek, często głód.

Wybuch II wojny światowej zniweczył wszystkie plany dotyczące Zgromadzenia. Siostry zostały wywiezione do obozu dla zakonnic w Bojarowie. Po wojnie, w 1945 r., rozproszone i prześladowane więzieniami i przymusową pracą siostry wracają do Łodzi. Pozostawione same sobie, bez Ojca Założyciela, na nowo, mimo trudnych warunków materialnych podejmują działalność, przygarniając najpierw do swego domu powojenne sieroty i dzieci z najuboższych rodzin. Ponieważ dzieci było aż trzynaścioro i nie mogły pomieścić się w domu, siostry wynajęły mieszkanie w sąsiednim poniemieckim bloku. Gdy to mieszkanie zostało im bezprawnie zabrane, dzieci wróciły do sióstr, które zamieszkały na strychu a potem w przebudowanej szopie. W 1954 r. zaczęły powstawać domy dziecka. Opiekunowie dzieci i rodzice nie wyrazili zgody, aby tam zamieszkały i mimo trudnych warunków zabrały je do domów.

22 grudnia 1959 r. zgromadzenie zostało zatwierdzone przez biskupa Michała Klepacza, ordynariusza łódzkiego i przyjęło za cel szczegółowy obronę życia dzieci poczętych, a jeszcze nienarodzonych, odpowiadając w ten sposób na apel Prymasa Wyszyńskiego "o ratowanie przypadkowego macierzyństwa".
 



Zapraszamy na strony poszczególnych klasztorów i agend prowincjalnych


Zapraszamy na strony poszczególnych klasztorów i agend prowincjalnych