A

A

Łęczyca
Kościół i klasztor pw. Niepokalanego Poczęcia NMP


Inicjatywa uformowania kościoła i klasztoru w Łęczycy wyszła od Doroty Piwowskiej, która w 1632 r. zaprosiła Bernardynów na grunt przy łęczyckiej Bramie Poznańskiej. Lista fundatorów jest bardzo długa. Dzięki nim bracia ukończyli w latach 1636 – 43 budowę jednonawowego kościoła. Poświęcenia dokonano w 1652 r. Pierwotny wystrój był ubogi. Obecna szata wnętrza pochodzi z przełomu XVII-XVIII w. Twórcą polichromii był br. Walenty Żebrowski. Wnętrze kościoła, urządzone w duchu teatrum sacrum, jest jednym z najpiękniejszych w całej Prowincji.
 
Łęczyca była podówczas ważnym miastem ze względu na sejmiki szlacheckie. Ich obrady przeniesiono z kościoła parafialnego do bernardyńskiej świątyni, co przysparzało zarówno ofiarodawców, jak i kłopotów. Dwukrotnie kościół został zbezczeszczony z powodu przelewu krwi w wyniku bójek. 

W czasie powstania styczniowego zakonnicy byli bezpośrednio zaangażowani w pomoc partyzantom. To spowodowało odwetową kasatę klasztoru w 1864 r. Kościół i klasztor przeszły pod kuratelę miejscowej parafii. Po odzyskaniu niepodległości Bernardyni nie byli w stanie objąć starej placówki z powodu braku dostatecznej liczby kapłanów. Tymczasowo zadomowili się tu jezuici. Dopiero po ich rezygnacji w 1946 r. klasztor trafił do pierwszych właścicieli – ojców Bernardynów. W 1981 r. przy klasztorze została utworzona parafia. 
 



Zapraszamy na strony poszczególnych klasztorów i agend prowincjalnych


Zapraszamy na strony poszczególnych klasztorów i agend prowincjalnych